กำลังเตรียมเว็บ…
ข้ามไปเนื้อหาหลัก
ภาษาไทยระดับ ป.4–ป.6ป.4–ป.6

อ่านข้อความพิเศษและเครื่องหมายวรรคตอน

อ่านทำไม

ไม่ใช่ทุกข้อความที่เขียนมาเป็นประโยคยาว ๆ ให้อ่านเรื่อย ๆ — บางข้อความเป็น «ข้อความพิเศษ» อย่างที่อยู่บนซองจดหมาย ป้ายบอกทาง หรือหัวหนังสือราชการ ที่ต้องอ่านเป็นส่วน ๆ และมี เครื่องหมายวรรคตอน คอยบอกว่าตรงไหนหยุด ตรงไหนต้องออกเสียงซ้ำ ถ้าอ่านที่อยู่ผิดห้องผิดบ้าน จดหมายก็ไปไม่ถึง ถ้าอ่านเครื่องหมายผิดก็จับใจความผิดทั้งข้อความ ข้อสอบเข้า ม.1 จึงออกทั้งการอ่านที่อยู่และความหมายของเครื่องหมายที่พบในข้อความพิเศษ

เรื่องย่อยที่ 1

อ่านบ้านเลขที่และที่อยู่

องค์ความรู้

  • ที่อยู่ภาษาไทยเรียงจาก «ส่วนย่อยไปหาส่วนใหญ่» คือ บ้านเลขที่ → หมู่ที่หรือซอยหรือถนน → ตำบลหรือแขวง → อำเภอหรือเขต → จังหวัด → รหัสไปรษณีย์ การอ่านจึงต้องอ่านตามลำดับนี้ และจำให้ได้ว่าส่วนใดเป็นส่วนใด
  • บ้านเลขที่ มักมีเครื่องหมาย «/» คั่นเป็นสองส่วน เช่น «๑๒๓/๔๕» อ่านว่า «บ้านเลขที่หนึ่งร้อยยี่สิบสามทับสี่สิบห้า» — ตัวเลขหน้า «/» คือเลขที่ของอาคารหรือที่ดิน และตัวเลขหลังคือเลขที่ย่อยภายใน (ห้อง แปลง หรืออาคารย่อย)
    • เครื่องหมาย «/» ในที่อยู่อ่านว่า «ทับ» ไม่ใช่ «หาร» เพราะไม่ได้เป็นการคำนวณ
    • เลขไทยและเลขอารบิกอ่านเหมือนกัน — «๑๒๓» กับ «123» อ่านว่า «หนึ่งร้อยยี่สิบสาม»
  • หมู่ที่ · ซอย · ถนน — «หมู่ที่ ๖» อ่านว่า «หมู่ที่หก» หรือ «หมู่หก» · «ซอย ๗ แยก ๒» อ่านว่า «ซอยเจ็ด แยกสอง» คือซอยที่ 7 และมีแยกย่อยเป็นแยกที่ 2 · คำว่า «ถนน» นำหน้าชื่อถนนเสมอ
  • ตำบล–อำเภอ–จังหวัด อ่านเรียงตามลำดับนี้เสมอ «ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ» ถ้าสลับจะกลายเป็นที่อยู่ที่ไม่มีอยู่จริง · เมื่อเป็นเขตปกครองส่วนท้องถิ่นในเมืองจะใช้คำว่า «แขวง» กับ «เขต» แทน
  • รหัสไปรษณีย์ เป็นเลข 5 หลักที่บอกพื้นที่ไปรษณีย์ นิยม อ่านเป็นตัวเลขทีละหลัก เช่น «๑๐๕๔๐» อ่านว่า «หนึ่งศูนย์ห้าสี่ศูนย์» เพื่อไม่ให้ผู้ฟังสับสนกับการอ่านเป็นจำนวนเต็ม
  • บนซองจดหมาย กลางซองเป็นที่อยู่ของผู้รับ เรียงตามลำดับย่อยไปใหญ่ · มุมซ้ายบนเป็นที่อยู่ของผู้ส่ง ถ้าอ่านที่อยู่ผิดส่วน จดหมายจะถูกส่งคืน
  • ขั้นตอนตรวจที่อยู่ก่อนอ่านออกเสียง — แบ่งข้อความเป็นก้อนตามคำว่า หมู่ · ซอย · ถนน · ตำบล · อำเภอ · จังหวัด แล้วอ่านทีละก้อน โดยก้อนสุดท้ายคือรหัสไปรษณีย์

ตัวอย่างและวิธีคิด

  • อ่านที่อยู่ที่แต่งขึ้นเพื่อฝึกว่า «บ้านเลขที่ ๑๒๓/๔๕ หมู่ที่ ๖ ซอย ๗ แยก ๒ ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ» ต้องอ่านอย่างไร — อ่านว่า «บ้านเลขที่ หนึ่งร้อยยี่สิบสาม ทับ สี่สิบห้า หมู่ที่หก ซอยเจ็ด แยกสอง ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ» · วิธีคิด: ไล่จากก้อนเล็กไปก้อนใหญ่ทีละก้อน · คำว่า «๑๒๓/๔๕» อ่าน «ทับ» ไม่ใช่ «หาร» · ถ้าจะอ่านให้ผู้รับฟังจดตาม ควรหยุดสั้น ๆ หลังทุกก้อน เพราะที่อยู่ไม่มีเครื่องหมายวรรคตอนช่วยแบ่ง
  • อ่านรหัสไปรษณีย์ «๑๐๕๔๐» แบบใดจึงถูก — อ่านเป็นตัวเลขทีละหลักว่า «หนึ่งศูนย์ห้าสี่ศูนย์» ไม่ควรอ่านว่า «หนึ่งหมื่นห้าร้อยสี่สิบ» เพราะผู้ฟังจะจับหลักผิดและเขียนเลขสลับได้ง่าย (ตัวอย่างที่แต่งขึ้นเพื่อฝึก)
  • ที่อยู่ «๑๒/๓ หมู่ ๔ ตำบล... อำเภอ... จังหวัด...» ถ้าอ่านสลับเป็น «อำเภอ... ก่อน ตำบล...» จะเกิดอะไรขึ้น — ผู้ฟังจะจดที่อยู่ผิดลำดับ ทำให้หาบ้านไม่พบ ทั้งที่ทุกส่วนถูกต้อง · จำว่าลำดับบังคับคือ บ้านเลขที่ → หมู่/ซอย/ถนน → ตำบล/แขวง → อำเภอ/เขต → จังหวัด → รหัสไปรษณีย์
  • เลขไทยกับเลขอารบิกปนกันในที่อยู่เดียว — «บ้านเลขที่ ๑๒๓/45» อ่านว่า «บ้านเลขที่หนึ่งร้อยยี่สิบสามทับสี่สิบห้า» เหมือนกัน เพราะเลขไทยและเลขอารบิกใช้ค่าตัวเลขชุดเดียวกัน ต่างกันแค่รูปที่เขียน
  • หาที่อยู่บนซองจดหมาย — ถ้าเปิดซองมาแล้วต้องอ่านให้ผู้ใหญ่ฟัง ให้บอกก่อนว่า «ที่อยู่ผู้รับอยู่กลางซอง» แล้วอ่านจากบนลงล่าง · ส่วนที่อยู่ผู้ส่งอยู่มุมซ้ายบน ใช้เมื่อต้องส่งคืนเท่านั้น

ภาพและไดอะแกรม

flowchart TD
    A[เห็นข้อความที่อยู่] --> B[แบ่งเป็นก้อนตามคำว่า หมู่ ซอย ถนน ตำบล อำเภอ จังหวัด]
    B --> C[อ่านบ้านเลขที่<br/>๑๒๓/๔๕ = หนึ่งร้อยยี่สิบสามทับสี่สิบห้า]
    C --> D[อ่านหมู่ ซอย ถนน<br/>หมู่ที่ ๖ = หมู่ที่หก · ซอย ๗ แยก ๒ = ซอยเจ็ดแยกสอง]
    D --> E[อ่านตำบล แขวง แล้วจึงอำเภอ เขต<br/>สลับลำดับไม่ได้]
    E --> F[อ่านจังหวัด แล้วปิดท้ายด้วยรหัสไปรษณีย์<br/>อ่านทีละหลัก เช่น ๑๐๕๔๐]

คำบรรยายภาพ: แผนผังวิธีอ่านที่อยู่ภาษาไทย เริ่มจากแบ่งข้อความที่อยู่เป็นก้อนตามคำว่า หมู่ ซอย ถนน ตำบล อำเภอ จังหวัด แล้วอ่านบ้านเลขที่โดยอ่านเครื่องหมายทับว่า «ทับ» ต่อด้วยหมู่ที่ ซอย และถนน จากนั้นอ่านตำบลหรือแขวงก่อนอำเภอหรือเขตซึ่งสลับลำดับกันไม่ได้ ปิดท้ายด้วยจังหวัดและรหัสไปรษณีย์ที่อ่านเป็นตัวเลขทีละหลัก

ส่วนของที่อยู่ ตัวอย่าง วิธีอ่าน
บ้านเลขที่ ๑๒๓/๔๕ หนึ่งร้อยยี่สิบสาม ทับ สี่สิบห้า
หมู่ที่ หมู่ที่ ๖ หมู่ที่หก
ซอยและแยก ซอย ๗ แยก ๒ ซอยเจ็ด แยกสอง
ตำบลหรือแขวง ตำบลบางปลา ตำบลบางปลา
อำเภอหรือเขต อำเภอบางพลี อำเภอบางพลี
จังหวัด + รหัสไปรษณีย์ สมุทรปราการ ๑๐๕๔๐ สมุทรปราการ หนึ่งศูนย์ห้าสี่ศูนย์

คำบรรยายภาพ: ตารางแยกส่วนของที่อยู่ภาษาไทยเป็นหกส่วน เรียงจากส่วนย่อยที่สุดคือบ้านเลขที่ไปหาส่วนใหญ่ที่สุดคือจังหวัดกับรหัสไปรษณีย์ พร้อมวิธีอ่านแต่ละส่วน โดยเครื่องหมายทับในบ้านเลขที่อ่านว่า «ทับ» และรหัสไปรษณีย์อ่านเป็นตัวเลขทีละหลัก (ตัวอย่างทั้งหมดในตารางแต่งขึ้นเพื่อฝึก)

เรื่องย่อยที่ 2

เครื่องหมายวรรคตอน

องค์ความรู้

  • เครื่องหมายวรรคตอน คือเครื่องหมายที่ช่วยให้ผู้อ่านแบ่งข้อความได้ถูกต้อง หยุดตรงที่ควรหยุด และเข้าใจเจตนาของผู้เขียนตรงกัน ถ้าไม่มีเครื่องหมาย ข้อความเดียวกันอาจอ่านได้หลายความหมาย
  • เครื่องหมายที่ต้องรู้และใช้บ่อย
เครื่องหมาย ชื่อ ใช้เมื่อไร ตัวอย่าง
. มหัพภาค จบประโยคหรือจบย่อหน้า «วันนี้ฝนตก.»
, จุลภาค คั่นคำหรือข้อความย่อยในประโยคเดียวกัน «ซื้อสมุด ดินสอ และยางลบ»
? ปรัศนี จบประโยคคำถาม «บ้านเธออยู่ที่ไหน?»
! อัศเจรีย์ จบประโยคที่แสดงอารมณ์หรือคำอุทาน «ระวังรถ!»
« » หรือ “ ” อัญประกาศ คร่อมคำพูดหรือข้อความที่ยกมา «แม่บอกว่า “อย่าลืมปิดไฟ”»
ๆ ไม้ยมก บอกให้อ่านคำข้างหน้าซ้ำ «เด็ก ๆ วิ่งเล่น» อ่าน «เด็ก เด็ก วิ่งเล่น»
ฯ ไปยาลน้อย ย่อคำที่รู้กันทั่วไป «กรุงเทพฯ» อ่าน «กรุงเทพ»
ฯลฯ ไปยาลใหญ่ ละรายการที่เหลืออีกหลายอย่าง «ผลไม้ เช่น เงาะ มังคุด ฯลฯ» อ่าน «และอื่น ๆ»
๏ ฟองมัน ขึ้นต้นข้อความหรือบทประพันธ์ ใช้ขึ้นต้นบทโคลง
- ยัติภังค์ แยกคำที่เขียนค้างบรรทัด หรือเชื่อมคำเป็นคำเดียวกัน «ประชา-» ขึ้นบรรทัดใหม่ «-สัมพันธ์»
  • ทัณฑฆาต ( ์ ) ไม่ใช่เครื่องหมายวรรคตอน แต่เป็น เครื่องหมายการันต์ ที่บอกว่าพยัญชนะตัวนั้นไม่ออกเสียง เช่น «จันทร์» «การ์ตูน» · อีกทั้ง «วงเล็บ» «ขีดเส้นใต้» ก็เป็นเครื่องหมายช่วยอ่าน ไม่ได้ใช้แบ่งวรรคตอนแบบมหัพภาค
  • เวลาอ่านออกเสียง ต้องอ่านเครื่องหมายให้ถูก — ไม้ยมกอ่านคำข้างหน้าซ้ำสองครั้ง · ไปยาลน้อยอ่านเฉพาะคำที่เหลืออยู่ · ไปยาลใหญ่อ่านว่า «และอื่น ๆ» · คำในอัญประกาศอ่านเป็นคำพูดของผู้อื่น ควรเปลี่ยนน้ำเสียงให้เห็นว่าเป็นคำพูด ไม่ใช่คำบรรยายของผู้เขียน
  • เครื่องหมายบอกจำนวนคำที่ต้องแบ่งวรรค — จุลภาคบอกให้หยุดสั้น ๆ พอหายใจ · มหัพภาคหยุดยาวและจบความ · ปรัศนีขึ้นเสียงสูงตอนท้าย · อัศเจรีย์เน้นเสียงให้หนักขึ้น (เชื่อมกับหลักอ่านออกเสียงที่ th-read.md หัวข้อ th-read-01)
  • ข้อควรรู้เพิ่ม — เครื่องหมาย «!» และ «?» ถ้าเขียนซ้อนกันหลายตัว «!!!» หรือ «???» จะดูเกินจำเป็นในงานเขียนทางการ จึงควรใช้เพียงตัวเดียว

ตัวอย่างและวิธีคิด

  • อ่าน «เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่ในสนาม» ต้องออกเสียงอย่างไร — ไม้ยมกบอกให้อ่านคำหน้า «เด็ก» ซ้ำอีกครั้ง จึงอ่านว่า «เด็ก เด็ก วิ่งเล่นอยู่ในสนาม» ไม่ใช่ «เด็ก ๆ» หรือลากเสียงยาว · ถ้าอ่านข้ามไป เหมือนตัดจำนวนคนในเรื่องทิ้ง
  • อ่าน «โปรดเตรียมดินสอ สมุด และยางลบ» แล้วอธิบายหน้าที่ของจุลภาค — จุลภาคคั่นรายการที่อยู่ในประโยคเดียวกัน จึงให้หยุดสั้น ๆ ระหว่างของแต่ละอย่าง ถ้าไม่มีจุลภาคเลยข้อความจะยาวติดกันจนแยกยากว่าเตรียมอะไรบ้าง
  • เครื่องหมายวรรคตอนในงานเขียนจริง — ฉบับพิมพ์ของบทโคลงโบราณนิยม ขึ้นต้นบทด้วย ๏ (ฟองมัน) และ ปิดท้ายบทด้วย ฯ (ไปยาลน้อย) เช่นบทโคลงที่คัดจาก «ลิลิตพระลอ» (วรรณคดีสมัยอยุธยา · ไม่ปรากฏชื่อผู้แต่ง) และบทโคลงใน «จินดามณี ฉบับพระโหราธิบดี» (ตำราฉันทลักษณ์สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช) · วิธีคิด: เมื่อเจอ ๏ ให้รู้ว่ากำลังขึ้นบทใหม่ และเมื่อเจอ ฯ ท้ายบทให้รู้ว่าจบบทแล้ว ไม่ต้องออกเสียงว่า «ไปยาลน้อย» ในบท
  • แยก «ฯ» กับ «ฯลฯ» — «กรุงเทพฯ» ใช้ไปยาลน้อยเพราะย่อชื่อเมืองที่ทุกคนรู้จักและอ่านว่า «กรุงเทพ» · «สมุด ดินสอ ปากกา ฯลฯ» ใช้ไปยาลใหญ่เพราะละของอีกหลายอย่างที่ยังมีต่อ อ่านว่า «และอื่น ๆ» · ถ้าจำสลับ จะอ่านผิดว่าเมืองชื่อ «กรุงและอื่น ๆ»
  • คำพูดตรงกับคำบรรยาย — «ครูบอกว่า “ให้ส่งการบ้านวันศุกร์”» ข้อความในอัญประกาศเป็นคำพูดของครู จึงอ่านด้วยการเน้นชัดและหยุดสั้นก่อนเปิดคำพูด ส่วน «ครูบอกว่าให้ส่งการบ้านวันศุกร์» เป็นคำบรรยาย อ่านเรียบได้ ไม่ต้องเน้น
  • เจอ «!» กับ «?» ต่างกันอย่างไร — «ระวัง!» เป็นการเตือนและเน้นเสียงหนัก · «ไปหรือยัง?» เป็นคำถามและขึ้นเสียงสูงตอนท้าย ถ้าอ่านเสียงเหมือนกัน ผู้ฟังจะไม่รู้ว่ากำลังถูกเตือนหรือถูกถาม

ภาพและไดอะแกรม

flowchart TD
    A[เจอเครื่องหมายในข้อความพิเศษ] --> B{เป็นเครื่องหมายใด}
    B -- "มหัพภาค . · จุลภาค ," --> C[หยุดให้ถูกจังหวะ<br/>จุลภาคหยุดสั้น มหัพภาคหยุดยาว]
    B -- "ปรัศนี ? · อัศเจรีย์ !" --> D[ปรัศนีขึ้นเสียงท้ายประโยค<br/>อัศเจรีย์เน้นเสียงให้หนัก]
    B -- "ไม้ยมก ๆ" --> E["อ่านคำข้างหน้าซ้ำสองครั้ง<br/>เด็ก ๆ = เด็ก เด็ก"]
    B -- "ไปยาลน้อย ฯ · ไปยาลใหญ่ ฯลฯ" --> F[ไปยาลน้อยอ่านเฉพาะคำที่เหลือ<br/>ไปยาลใหญ่อ่านว่า และอื่น ๆ]
    B -- "อัญประกาศ « »" --> G[อ่านเป็นคำพูดของผู้อื่น<br/>เปลี่ยนน้ำเสียงให้เห็นว่าเป็นคำพูด]

คำบรรยายภาพ: แผนผังวิธีอ่านเครื่องหมายวรรคตอนที่พบในข้อความพิเศษ ถ้าเป็นมหัพภาคหรือจุลภาคให้หยุดให้ถูกจังหวะ โดยจุลภาคหยุดสั้นและมหัพภาคหยุดยาว ถ้าเป็นปรัศนีหรืออัศเจรีย์ให้ขึ้นเสียงท้ายประโยคหรือเน้นเสียงให้หนัก ถ้าเป็นไม้ยมกให้อ่านคำข้างหน้าซ้ำสองครั้ง ถ้าเป็นไปยาลน้อยให้อ่านเฉพาะคำที่เหลืออยู่ และไปยาลใหญ่ให้อ่านว่า «และอื่น ๆ» ถ้าเป็นอัญประกาศให้อ่านเป็นคำพูดของผู้อื่นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากคำบรรยาย

ข้อควรระวัง

  • เครื่องหมาย «/» ในบ้านเลขที่อ่านว่า «ทับ» ไม่ใช่ «หาร» — «๑๒๓/๔๕» คือบ้านเลขที่หนึ่งร้อยยี่สิบสามทับสี่สิบห้า ไม่ใช่โจทย์คำนวณ
  • ลำดับที่อยู่สลับไม่ได้ — บ้านเลขที่ → หมู่หรือซอยหรือถนน → ตำบลหรือแขวง → อำเภอหรือเขต → จังหวัด → รหัสไปรษณีย์ ถ้าอ่านสลับ ผู้ฟังจะจดที่อยู่ผิดและหาบ้านไม่พบ
  • รหัสไปรษณีย์อ่านเป็นตัวเลขทีละหลัก — «๑๐๕๔๐» อ่าน «หนึ่งศูนย์ห้าสี่ศูนย์» ถ้าอ่านเป็นจำนวนเต็มผู้ฟังอาจจับหลักผิด
  • ไม้ยมกไม่ใช่เครื่องหมายตกแต่ง — « ๆ » สั่งให้อ่านคำข้างหน้าซ้ำเสมอ ถ้าอ่านข้ามจำนวนหรือปริมาณในข้อความจะเปลี่ยนไป
  • ฯ กับ ฯลฯ ใช้ต่างกัน — ไปยาลน้อยย่อคำที่รู้กัน («กรุงเทพฯ») และไปยาลใหญ่บอกว่ายังมีรายการอื่นอีก («… ฯลฯ»)
  • ทัณฑฆาต ( ์ ) ไม่ใช่เครื่องหมายวรรคตอน — เป็นเครื่องหมายการันต์ บอกว่าตัวอักษรนั้นไม่ออกเสียง เช่น «จันทร์» «การ์ตูน» จึงไม่ต้องหยุดหรือขึ้นเสียงตรงตำแหน่งนั้น

แหล่งอ้างอิงและตัวชี้วัด

  • ขอบเขตสอบ: ../_ref/ขอบเขตสอบเข้า-ม1/ลิสต์เนื้อหา/ภาษาไทย.csv (ลำดับ 47–48)
  • ตัวชี้วัด ป.6: ไม่มีข้อที่ระบุ «การอ่านบ้านเลขที่และที่อยู่» หรือ «เครื่องหมายวรรคตอน» โดยตรง (ดู ../_ref/p6-indicators.md) — เรื่องนี้ใช้ร่วมกับ ท 1.1 ป.6/1 (อ่านออกเสียงบทร้อยแก้วและบทร้อยกรองได้ถูกต้อง) และ ท 1.1 ป.6/6 (อ่านงานเขียนเชิงอธิบาย คำสั่ง ข้อแนะนำ และปฏิบัติตาม)
  • ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (สพฐ.) — https://academic.obec.go.th/images/document/1559639270_d_1.pdf
  • หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (เล่มหลัก) (สพฐ.) — https://academic.obec.go.th/images/document/1559878925_d_1.pdf
  • รูปและการใช้เครื่องหมายวรรคตอน: «หลักเกณฑ์การใช้เครื่องหมายวรรคตอนและเครื่องหมายอื่น ๆ» สำนักงานราชบัณฑิตยสภา
  • ไฟล์ต้นฉบับในโปรเจ็ค: ../_ref/thai-2551-obec.pdf · ../_ref/core-2551.pdf (ดู ../_ref/SOURCES.md)
  • ที่มาของตัวอย่างจากงานเขียนจริงที่ใช้ในไฟล์นี้
    • «ลิลิตพระลอ» — วรรณคดีสมัยอยุธยา ไม่ปรากฏชื่อผู้แต่ง (งานพ้นลิขสิทธิ์) · ฉบับพิมพ์นิยมขึ้นต้นบทด้วย ๏ และปิดท้ายบทด้วย ฯ
    • «จินดามณี ฉบับพระโหราธิบดี» — ตำราฉันทลักษณ์สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (งานพ้นลิขสิทธิ์) · บทโคลงในฉบับพิมพ์ใช้ ๏ ขึ้นต้นบทและ ฯ ปิดท้ายบท
    • ที่อยู่ในหัวข้อนี้เป็น ตัวอย่างที่แต่งขึ้นเพื่อฝึก (ชื่อถนน ตำบล อำเภอ และรหัสไปรษณีย์ใช้เพื่อฝึกวิธีอ่าน ไม่ได้อ้างถึงบุคคลหรือสถานที่ใดโดยเฉพาะ)

อ่านสรุปเนื้อหาหัวข้อนี้ครบแล้ว

พร้อมลองทำโจทย์เพื่อประเมินความเข้าใจและสะสมเหรียญรางวัลแล้วหรือยัง?